Pas dimrit të gjatë është gëzim të shohësh gjethe dhe sythe të gjelbra.

Dimri ka kaluar, shiu pushoi, iku. Lulet duken mbi tokë, koha e të kënduarit erdhi…. Fiku nxjerr fiqtë e tij të papjekur, vreshtat në lulëzim përhapin një aromë të këndshme. Fryti yt vjen tek unë.
Kënga e Këngëve 2,11-13; Osea 14,8

Pranverë! Pranvera më në fund po zgjohet dhe po fillon një jetë të re! Pas dimrit të gjatë është gëzim të shohësh gjethe dhe sythe të gjelbra. Pemët e mbushura me lule formojnë një pamje të mrekullueshme dhe njoftojnë afrimin e verës. Por lulëzimi nuk është i përhershëm; po të kishte qenë i tillë, do të na duhej të bënim pa frutat që i dëshirojmë aq shumë.

A nuk vlen i njëjti proces edhe për jetën njerë­zore? A nuk do të na pëlqente të gjithëve të qëndronim të rinj, në mënyrë që ta gëzonim jetën plotësisht? Megjithatë, jeta duhet t’i nën­shtrohet procesit të pjekjes, pasi, përndryshe, nuk do të japë fryte. Nga këto fryte mund të përfitojnë të tjerët, por përdorimi i tyre i parë është për Perëndinë. Kjo është arsyeja që çdo pranverë është një lloj thirrjeje e re ndaj nesh për t’ia kushtuar jetën tonë Perëndisë, sa ka ende kohë. Cilido që kthehet te Biri i Tij, Jezu Krishti, me besim, qëndron në një marrëdhënie me Atë si shermendi te hardhia. Kjo është mënyra e vetme për të dhënë fryte për Perëndinë. «Unë jam hardhia, ju jeni sher­mendet; kush qëndron në mua dhe unë në të, jep shumë fryt, sepse pa mua nuk mund të bëni asgjë» (Gjoni 15,5).

Sa e pasur dhe plot bekime është një jetë që karakterizohet nga këto fjalë të shënuara prej profetit Osea: «Fryti yt vjen tek unë.» Për një jetë të tillë mund të thuhet se ka gjetur plotësim të vërtetë. Frytet e saj nuk kalben sipas proceseve natyrore: qëndrueshmëria e saj përpara Perëndi­së shtrihet në përjetësi.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *